Over mij
Ik ben Nathalie. Patronen intrigeren me. Juist omdat je ze zó lang niet ziet. Tot er iets gebeurt waardoor ze helder worden.
Dat moment fascineert me: het schuren, het twijfelen, het spelen in die ruimte waar vasthouden niet meer klopt, maar loslaten nog spannend is.
Mijn achtergrond
Ik ben begonnen als sociaal pedagogisch hulpverlener en niet veel later als sociaal wetenschapper.
In de zorg werkte ik met mensen met een verstandelijke beperking en een kwetsbare ontwikkelingsgeschiedenis. Daar leerde ik hoe patronen ontstaan, hoe diep ze kunnen zitten en hoe zorgvuldig je moet kijken om beweging mogelijk te maken.
Nu werk ik als manager in de zorg, waar mijn missie eigenlijk heel eenvoudig is: een plek creëren waar medewerkers zichzelf durven zijn. Want pas dan durven ze hun talenten aan te spreken, te oefenen met nieuwe vaardigheden, te leren met vallen en opstaan. Op zo'n plek gaat veiligheid niet over controle, maar over menselijkheid.
Daarnaast ben ik onderzoeker en schrijver.
Ik bestudeer hoe patronen in onszelf en in de samenleving elkaar vormen en beïnvloeden; als een soort dans die nooit ophoudt.
En ik onderzoek hoe we die patronen kunnen doorbreken of overstijgen,
wat helemaal niet zo makkelijk is… want loskomen van je sociale bedding is spannend werk.
De afgelopen jaren beweegt mijn pad zich steeds meer richting het lichaam en het zenuwstelsel, en volg ik een opleiding in lichaamsgericht (trauma)sensitief werken.
Die inzichten neem ik mee in de praktijk.
In het werken met het lichaam, waar zoveel verscholen ligt.
En in het werken met psychedelica, waar patronen kunnen openvallen
en er ruimte ontstaat voor iets nieuws en tegelijkertijd iets heel vertrouwds.
Mijn pad met psychedelica
Psychedelica kwamen per toeval op mijn pad. Jarenlang vond ik alles wat met ‘drugs’ te maken had eng, verslavend en slecht voor je.
Tot ik een documentaire zag over de helende werking van psychedelica bij mensen die ongeneeslijk ziek waren. Ineens ging er een wereld open die totaal niet klopte met mijn overtuigingen. Over patronen doorbreken gesproken...
Ik ontdekte dat psychedelica géén verslavende middelen zijn, maar prachtige, intelligente stoffen die werken op het serotoninesysteem. Niet schadelijk voor het lichaam, niet verslavend maar wél enorm krachtig in het zichtbaar maken van patronen.
Als sociaal wetenschapper wilde ik meteen weten: hoe werkt dit? Waarom helpt het zó diep? En waarom gebruiken we het niet meer?
Die vragen brachten me in een onderzoek dat nooit meer gestopt is.
Wat me het meest raakt, is hoe psychedelica je laten voelen wie je bent
zonder al die aangeleerde laagjes. Ze zetten filters even uit, waardoor patronen in denken, voelen en reageren helder worden op een liefdevolle, directe manier.
Maar dat vraagt om een veilige context. Een plek waar jij je op je gemak voelt en bij iemand die aanwezig is zonder te sturen. Pas dan kan wat je ziet en voelt ook echt de ruimte krijgen en waar nodig helen.
Die combinatie — psychedelica én een veilige context — is nu een belangrijk deel van mijn werk.
Omdat ik zie hoe bevrijdend het is als iemand weer thuiskomt onder de patronen die hem zo lang hebben vastgezet.
Wat blijft er over, als ik stop met patronen?
Voorbij de patronen
Al meer dan vijfentwintig jaar ben ik gefascineerd door één vraag:
wie zijn we eigenlijk, voorbij onze patronen?
We hebben patronen, maar we zijn ze niet. We nemen ze waar.
En als een patroon even wegvalt — een gedachte, een gevoel, een reactie — wat blijft er dan over? Wat is die stille ruimte waarin alles verschijnt, tot aan de meest subtiele beweging?
Die vraag heeft me naar non-dualiteit geleid: het inzicht dat bewustzijn niet in ons verschijnt, maar dat wij verschijnen in bewustzijn. Een eenvoudig, helder weten dat tegelijk alles op z’n kop zet.
Het mooie is: zowel lichaamsgericht werk als psychedelica raken aan diezelfde waarheid. Op verschillende manieren tonen ze dat het lichaam geen afgesloten machine is, maar een uitdrukking van iets groters. Een levendige intelligentie die door ons heen beweegt, steeds vorm wordend, steeds weer oplossend.
En daar komt ook mijn liefde voor wetenschap om de hoek kijken.
Neurowetenschap, kwantumfysica, sociale wetenschappen, oude wijsheid —
ze lijken soms verschillende talen te spreken, maar wijzen verrassend vaak naar hetzelfde: vorm en leegte, patroon en ruimte, bewustzijn en expressie.
Die ontdekkingsreis, tussen wetenschap en mysterie, tussen lichaam en bewustzijn, tussen vorm en leegte, dat is waar mijn werk uit voortkomt.
"I was no longer myself. And that was my freedom.
It was the only freedom I had."
Clarice Lispector